Twee weken geleden, vrijdagmiddag, Mees komt thuis met een grote envelop. DE envelop waar hij met smart op heeft gewacht. ‘Nu mag ik de envelop opmaken’ roept hij enthousiast. Alsof het een groot verrassingspakket of gouden loterij cheque is, alleen zonder bijbehorende confetti. Het moment van het schooladvies van de juf waar naartoe is geleefd. ‘Mam, volgende week krijg ik mijn envelop, nog 2 nachtjes en dan krijg ik mijn envelop’. Met beleid deze keer wordt het pakket geopend, als eerste komt een kaartje met persoonlijke, positieve boodschap met motiverende mini chocolade reep te voorschijn. Vervolgens glijdt een enorme stapel paperassen op tafel met lettertype ‘leesbril nodig of niet?’ Heel even twijfel ik aan mezelf om vervolgens weer in de leesbril ontkenningsfase te vertoeven. Mees is superblij met de resultaten (wij ook) en zie een twinkeling in zijn ogen, nog geen seconde later hoor ik ‘We gaan toch altijd alles vieren, nou dan ook mijn schooladvies in een restaurantje?’ Die avond proosten we met een mocktail in het plaatselijke etablissement, net als veel andere gezinnen uit de buurt.

Toetscultuur
Thuis kijk ik nog eens naar de lange lijst met alle toetsen die zijn geweest, ik word er duizelig van. Is dit allemaal nodig? Ik weet nog goed dat we net terug waren in Nederland en Mees geconfronteerd werd met de toetsen. Hoe kan je dit als kind maken wanneer je brein nog volledig in de Engelse taal staat geprogrammeerd? Standaard de cijfers omdraait in je hoofd, de Nederlandse taal moeilijk vindt om te begrijpen en laat nu net bij rekenen taal een belangrijk element te zijn om de vraag te snappen. Zeker in het begin waren de toetsen pittig en hebben we er niet zoveel aandacht aan besteed. Tot het moment dat we begrepen dat dit wel degelijk belangrijk wordt naarmate de bovenbouw in zicht komt. Zijn we niet steeds meer een toetscultuur waarin de prestatiedruk elk jaar wordt opgevoerd? Een kind is meer dan de resultaten van de citotoest, eindtoets, doorstroomtoets, opstaptoets of hoe je het ook wil noemen. Er wordt alleen maar iets over begrijpend lezen en rekenen gevraagd, waar is het sociale component, creativiteit, inventiviteit, mogen we nog net even buiten die lijntjes kleuren? Gelukkig is daar nog altijd het advies van de juf.

De finale
Afgelopen dinsdag en woensdag was het zover. Een toetst waar veel aan wordt opgehangen en is dat ook zo? Aan het begin van het jaar wordt al meegegeven dat de doorstroomtoets het belangrijkste onderdeel is van het jaar, naast de eindfilm uiteraard. Alles staat in het teken van dit moment 1e week februari. Toch probeer je, althans ik, je kind zo goed mogelijk voor te bereiden, niet te veel plannen, fit zijn, genoeg slaap etc. de dagen ervoor. Daar lag al een uitdaging voor ons gezin. Misschien gaat het helemaal niet om de toets, maar meer hoe ga je om met spanning, zelfvertrouwen, focus en doorzettingsvermogen. ‘Mam, ik heb een klein kriebeltje in mijn buik’ hoor ik naast mij hand in hand lopend op weg naar school. ‘Nee, ik ben niet nerveus en vind het niet spannend, ik heb mijn advies van de juf al gehad’. Ergens voel ik dat DE toets van het jaar wel degelijk iets te weeg brengt in een mix van lichte spanning, nieuwsgierigheid en opluchting.
‘Mam, we hadden speciale spilletjes in de klas en het was makkelijker dan de oefentoets vorige keer’ Op woensdagmiddag zie ik een happy jochie met een bleek smoeltje, donkere kringen onder zijn ogen (mijn kleine spiegeltje) waar het stuiterbalgehalte flink is gedaald. Het was toch intensiever dan gedacht. Is de doorstroomtoest nu een toets voor de kinderen of een stress test voor de ouders? Nu is het wachten op de definitieve uitslag over een maand, maar nog spannender is de komende loting voor de middelbare school. Weer zo’n finale moment.

groep 8 | doorstroomtoets | finale