De eerste schooldag staat nog op mijn netvlies. Een klein jochie met petje, veel te grote rugzak, Cars broodtrommel, zijn zweterige handje stevig in mijn hand, zo lopen we naar school. Acht jaar later, nog steeds hand in hand, iets steviger en met grote ‘snavel’ die maar blijft kletsen. En nu? Nu is het echt de allerlaatste keer…

Het is een warme zomerse maandagochtend 10:30 uur, ouders met dochters en zonen staan allemaal uitgedost in gala (feestelijke) kleding vol spanning te wachten totdat de deuren van de bioscoop opengaan. Het is weer eens wat anders dan de standaard saaie maandagochtend meeting op kantoor met airco standje vrieskist. De jongens staan iets onwennig strak in pak en de meisjes in glimmende jurken waarmee je gerust op een bruiloft zou kunnen verschijnen, uiteraard vergezeld met bijpassende clutch. Aankomst in Cannes style met rode loper en fotomoment met ouders en vriendengroepen.

Lights, camera, groep 8
In plaats van een musical nemen de leerlingen afscheid met een film die ze zelf hebben gemaakt. Geen knip- en plakwerk, maar een échte Netflix waardige film met professionele begeleiding. Wow, op het grote scherm verschijnen opeens de kleine kleuters van toen getransformeerd in volleerde Hollywood acteurs en actrices. Bij het tonen van het laatste beeld, zien we alle kinderen op staan uit de zaal en richten zich tot de ouders om uit volle borst het afscheidslied mee te zingen. Dit moment komt 1000% binnen, met vochtige ogen geven we een staande ovatie.
Na het filmfestival worden alle kinderen bij school afgezet voor een gezamenlijke lunch. Daarna lopen ze in een lange sliert met spandoeken door de wijk naar het hoofdgebouw waar ze acht jaar geleden als snotterige kleuter de schoolcarrière begonnen zijn. Ouders, broertjes, zusjes, opa’s, oma’s en leerlingen van de onderbouw vormen een grote haag om de groep 8-ers te verwelkomen in school, voor de allerlaatste keer.

Nog één keer over de roder loper
Wij stappen naar binnen, de school waar Mees 6 jaar lang vertoefd heeft, zijn 1e schooldag heeft ervaren en met een tussenpose in Maleisië hier weer gestart is om zijn schoolperiode af te maken. Elke leerling krijgt een baret ‘graduation cap’. Iedereen draag het op zijn of haar manier, scheef, kaarsrecht, gracieus, als een soort koksmuts, maar allemaal dragen ze de cap met ongelofelijk veel trots. Alle ouders zitten vol verwachting met tissue en telefoon in de hand tegenover hun kroost. De leerlingen worden 1-voor-1 opgeroepen om over de rode loper met muzikale ondersteuning naast de juf te gaan staan. Je kunt niet te veel glitter&glamour hebben op 1 dag. Onwennig luisteren ze aandachtig naar het persoonlijke verhaal, de laatste motiverende woorden van de juf. Met het felbegeerde diploma in de hand, glimlach van oor tot oor nemen ze plaats naast hun vrienden. Na de aller allerlaatste stap over de drempel van school vertrekken we in een gezamenlijke stoet richting plaatselijke kroeg, maar niet voordat de pumps ingeruild worden voor slippers, jongens 2 of 3 delig pak verruilen voor een korte broek. Wel zo lekker bij de tropische temperaturen die inmiddels de 36 graden aantikken. Waar ik normaal de hockeywedstrijd afsluit met een bitterbal en biertje, stonden nu discoballen en ranja klaar voor het eindfeest. Aan de ouders is ook gedacht, we wonen tenslotte in Brabant.

Uitgecheckt
Het was een dag van trots, glittertraantjes, blijheid, afscheid nemen, alle emoties kwamen voorbij. Op naar nieuwe avonturen, vrienden, de wereld van de middelbare school als brugklasser ontdekken, en eerst genieten van de welverdiende vakantie! Althans voor Mees, deze ‘mum’ moet nog een planning in elkaar draaien voor de komende weken, dat is er in het feestgebeuren bij ingeschoten.

uitgecheckt | bye bye basisschool | nieuw begin