Een jaar, 12 maanden, 365 dagen zijn alweer voorbij gevlogen en toch voelt het als de dag van gisteren. De emoties, de laatste woorden, de stilte, het verdriet, het ongeloof, maar ook de liefde, de sterke familieband, de warmte en misschien klinkt het gek ook het vieren van het leven, samen heel hard lachen om alle verhalen, proosten op de mooie momenten met een goed glas champagne en sake en daarna de WK voetbalwedstrijd Nederland – Argentinië kijken, zoals pap ook zou doen. Het leven heeft geen rechte ongeschonden, schone wegen die je bewandelt, althans niet de levensweg die ik bewandel, het is meer een avontuurlijke modder route met obstakels, pieken en dalen met rauwe rafelrandjes, waar niets mis mee is, alleen soms vervloek ik het.

De laatste keer = de eerste keer
Vorig jaar op een koude decemberavond hadden we niet kunnen beseffen dat het onze laatste dagen samen zouden zijn, de start van de family rollercoaster ride waar voor ons allen alvast een plaats was gereserveerd zonder dat we het wisten. We keken vooral met volle blik vooruit en niet achteruit. Nee, want dan was alles de laatste keer, de verjaardagen, de etentjes, de telefoontjes, de wijze woorden, samen koken, sportwedstrijden kijken. Je moet er ook niet te veel bij stil staan dat het misschien wel de laatste keer kan zijn. ‘De laatste keer’ transformeert zich in een flits in ‘de 1e keer’ en die zijn zo stevig met elkaar verstrengeld. Na de harde werkelijkheid volgt voor alles een nog hardere 1e keer. BAM!, de kerst is gelijk onze rauwe harde aftrap van het ‘alles-voor-de-eerste-keer-zonder-pap-jaar’, de lege stoel aan tafel, het lege wijnglas. Het kerstgevoel was ver te zoeken, ‘erger wordt het dan niet, toch?’ zeggen we tegen elkaar. Nou, de pijn met verjaardagen, geen bulderend gejuich wanneer zijn cluppie het kampioenschap wint, de warme, stevig knuffel bij binnenkomst, het vertrouwde beeld achter het fornuis waar de heerlijkste geuren uit de pannen ontsnappen, gewoon de spontane familiebezoekjes, even bellen voor advies. Wanneer Mees vol focus in zijn kart de snelste rondetijd neerzet, deze mutti met een hartverzakking langs de kant staat, denk ik altijd aan hem, hij was tenslotte de aanstichter van dit racefestijn. Het gemis is er altijd, juist in de kleine dingen.

Rouwen met je hart
Wat is dat eigenlijk rouw? en hoe lang duurt het? Mag je na een jaar nog rouwen om iemand, iets of een gebeurtenis? Iedereen doorloopt de rouwcurve (vreselijk woord eigenlijk) op zijn of haar manier. Onder een deken kruipen en niets meer ondernemen, lichamelijke blokkade met letterlijk overal pijn, extra veel ondernemen om onder de mensen te zijn of juist reizen naar onbekende bestemming. Gelukkig bewandelt iedereen zijn eigen rouw route. Soms overvalt het je ineens, zoals bij mij midden in een training van het werk, waar ik knap, ik kan niet logisch nadenken, neem niets meer op, alles lijkt zo onzinnig en tranen glijden over mijn wangen. Wanneer ik mijn zussen bel, hebben we allemaal eenzelfde moment, gebeurt dit na zoveel dagen? Is het normaal?, maar wat is normaal eigenlijk? Iedereen rouwt op zijn eigen manier, gelukkig maar. Alleen kwaad word ik wel bij de vraag ‘En ben je al een beetje over het verlies heen?’ Het nieuwe jaar is net begonnen en we zijn amper 1 maand verder. Alsof ik mijn gevoel maar op zij zet, uitschakel en doorga, iedereen heeft een ander verwerkingsproces of gedachten erbij. Ik ga nog even snuffelen tussen de voornamelijk Oosterse kruiden, de vele recepten, sommige met aantekeningen, die hij altijd met liefde voor ons bereidde. Dat is mijn verwerking af en toe zijn gerechten op tafel zetten.
De herinnering is nog zo levendig, zijn stem, lach, warme knuffel, alles! Misschien wel heel cliché, maar op deze momenten sta ik er meer bij stil, dus vier het leven, hang die slingers op. Kanpai!

#jaarvoorbij | miss you | #family |