Waar wij vroeger zelf het entertainment maakten met zelfverzonnen spelletjes, wordt dit nu geheel verzorgd. Van een Bordercross, zo snel mogelijk het parcours naar beneden suizen, Snowpark met kleine, middelgrote en grote kickers, jumps, rails en quarterpipe of het Funpark voor de kleinsten waar je door lange boxzakken skiet, high fives geeft aan handjes aan de zijkant, mini jumps maakt, smileys een boks geeft en heen en wier zwiepend achterlaat, voor elk wat wils.
De selfiebooths op panoramische uitzichtpunten ontbreken ook niet, net zoals de I Love letters die in menig hoofdstad te vinden zijn, staan hier pontificaal op de top. Het onderweg vastgelegde skilifttafereeltje kan je direct na het uitstappen op het grote scherm zien en met QR code direct bestellen. In het naastgelegen dal is het bekende la folie douce podium uitgedost met opblaasbare unicorns, regenbogen, ballonnen, ‘dansmariekes’ die hun moves showen op de opzwepende muziek, die de DJ over de piste laat schallen. Vlak naast het nabijgelegen stiltegebied van de black grouse waar we overal op worden geattendeerd.
Toch gek dat bijna alles is geoorloofd op de piste. Je vol laten lopen met alcoholische versnaperingen om daarna als een zichzelf overschatte kamikaze de dalafdaling in te zetten. Zal alcohol op de piste over en paar jaar verboden zijn of neemt de piste security alcoholtests af? Wij skiën rustig naar ons eigen dal naar de plaatselijke loungebar.

Francois en Jean-Luc blijven
Wat zeker niet veranderd is, zijn de Franse skileraren. Het merendeel nog altijd te herkennen aan een te zongebruind, craquelé gezicht met een te hippe zonne- of skibril, sommige dino exemplaren nog met een soort zelf gebreide haarband (ja, het bestaat nog) en altijd in het van verre herkenbare rode esf skipak, dat elke mode trend links laat liggen. Het sigaretje in de lift is vervangen door een vape. Het enige wat ontbreekt is een helm, blijkbaar vinden ze dit niet nodig als expert? Alleen de jongere hippe exemplaren, snowboardleraren en instructeurs die het goede voorbeeld aan de mini’s op ski’s geven, dragen hoofdbescherming.

Rond het middaguur zoekt iedereen een plekje voor de lunch of dit nu op de top van de berg is met een zelfgemaakt bammetje, een epicurische lunch van oesters met bubbels op de piste of thuis in het appartement door mama klaargemaakt. Ondertussen verschijnen op de piste de prive lesjes. Francois, Jean-Luc en Laurant gaan nog een rondje skiën met voornamelijk vrouwen. De lange lokken krullen onder de helm, gezicht vol in de maquillage en strak in het mooiste skipak gehesen met dito prijskaartje, Francois vindt alles allang best en kletst wat af in de lift op weg naar de top. Daar laat hij subtiel zien hoe je nu werkelijk een skistok vasthoudt en zie ik blondie voorovergebogen met derrière strak naar achteren, armen zwaaiend voor balans het spoor van de leraar volgen. Aan haar kleding en Francois ligt het niet.

Iedereen heeft zijn verantwoordelijkheid.
Wanneer ik een klein meisje moederziel alleen zie liggen op de piste (het is een stuk waarin iedereen met volle vaart langs roetsjt om snelheid te houden), haar benen verstrengeld in een onmogelijke stand, roept mijn moederhart. Ik maak een noodstop, bevrijd haar en lachend en zwaaiend vervolgen we allebei onze afdeling.
Of je het wil of niet, in de skilift krijg je de verantwoording over een jong kind tijdens de liftduur met een klein knikje of knipoog van de liftbeambte. De ongeschreven regel. De een hangt onderuit gezakt (gelukkig is er een dubbele beugel zodat ze niet zomaar naar beneden floepen), de ander kijkt stoïcijns voor zich uit en weer een ander klets de oren van je kop. Heerlijk die ongefilterde kindergesprekken. ‘This is my favourite chairlift it has heated seats’, nou ik voel totaal geen warme kaddetjes, maar goed verhaal. ‘We fly this evening back to the UK to watch the football game’. Of het eigenwijze meisje die de hele wereld wel aan kan. ‘I don’t like this part’, wanneer de lift over de katrolletjes rolt en een klein beetje wiebelt. Ik zeg bemoedigend dat het ok is en niets gebeurd ‘I know, but there IS always a possibility, always…’ Ok deze discussie ga ik maar niet aan.

Nog 365 nachtjes
Aan het einde van de week staat iedereen voor de skishop om zijn spullen in te leveren. Zodra ik de drempel overstap komt de weeïge lucht uit alle skischoenen mijn neus ingevlogen. Daarom hou ik zo van mijn eigen pantoffels, niks geen schoenen delen met andermans zweet! De eigenaar neemt de schoenen aan van de klant voor ons, spuit er behendig wat antibacteriële vloeistof in en kijkt mij lachend aan. Klaar voor de nieuwe week vakantiegangers.

Op achterbank zit een jochie sip naar buiten te kijken. ‘Mam, ik wil nog niet weg, kunnen we hier blijven en elke dag skiën? Het is meer dan 365 nachtjes slapen voor we hier weer zijn’ Oh, wat herken ik mijzelf hierin, het aftellen is alweer begonnen op de terugreis. Life is better on the slopes.

#entertainment | #skien | life is better on the slopes